Σήμερα, στην Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, τα κοινωνικά δίκτυα γέμισαν με λόγια αγάπης και σεβασμού για τη γυναίκα που μας γέννησε, μας μεγάλωσε και μας διαμόρφωσε με κόπο και αφοσίωση. Όμως η πραγματικότητα για κάποιες γυναίκες, ιδιαίτερα για τις ηλικιωμένες, δεν είναι πάντα αυτή που περιγράφουν οι όμορφες αναρτήσεις.
Χαρακτηριστικό είναι πρόσφατο περιστατικό στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας, το οποίο εγείρει σοβαρά ερωτήματα για τις συνθήκες φροντίδας και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Δεν ήρθε άραγε η ώρα να αλλάξουμε τρόπο ζωής, να αποβάλουμε την τοξικότητα που πολλές φορές μας διακατέχει και να θυμηθούμε ξανά τι σημαίνουν οι λέξεις ενσυναίσθηση και ανθρωπιά;
Ηλικιωμένη γυναίκα μεταφέρθηκε από γηροκομείο στο νοσοκομείο, καθώς δεν κατέστη δυνατή η εισαγωγή της σε ιδιωτικό νοσηλευτήριο που συνεργάζεται με το ΓεΣΥ. Σύμφωνα με όσα αναφέρθηκαν, σε αρκετές περιπτώσεις τα ιδιωτικά νοσηλευτήρια δεν δέχονται ασθενείς πολύ προχωρημένης ηλικίας, με αποτέλεσμα η μεταφορά της να γίνει τελικά στο δημόσιο νοσοκομείο.
Γιατί υπάρχει μια απλή αλήθεια που δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε, όλοι μας κάποτε θα μεγαλώσουμε. Όλοι θα δούμε τις ρυτίδες να χαράζουν το πρόσωπό μας και όλοι, αργά ή γρήγορα, θα χρειαστούμε τη φροντίδα και τη βοήθεια άλλων ανθρώπων.
Αξίζει να σημειωθεί ότι η ηλικιωμένη είχε μεταφερθεί και την περασμένη εβδομάδα στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας. Ωστόσο, λόγω έλλειψης διαθέσιμων κρεβατιών, τοποθετήθηκε προσωρινά σε θάλαμο του χειρουργικού τμήματος, όπου έγιναν οι απαραίτητες ιατρικές διαδικασίες και στη συνέχεια έλαβε εξιτήριο.Χθες μεταφέρθηκε εκ νέου στο νοσοκομείο και αυτή τη φορά τοποθετήθηκε στο Παθολογικό τμήμα, που θεωρείται και ο κατάλληλος θάλαμος για την περίπτωσή της. Εκεί όμως, σύμφωνα με την οικογένεια, αντιμετώπισε συνθήκες που δύσκολα μπορούν να χαρακτηριστούν αξιοπρεπείς.
Η ηλικιωμένη καθηλώθηκε στο κρεβάτι και της ζητήθηκε να κάνει την ανάγκη της σε πανί. Για ώρες, όπως καταγγέλλεται, παρέμεινε με τις ακαθαρσίες πάνω της, χωρίς να της αλλάξουν το πανί, μέχρι τη στιγμή που ο γιος της αντέδρασε έντονα. Το ερώτημα που προκύπτει είναι απλό αλλά ουσιαστικό Πρόκειται για αποτέλεσμα των ελλείψεων σε προσωπικό και υποδομές ή για έλλειψη ενσυναίσθησης από μερίδα όσων εργάζονται στο σύστημα υγείας;
Και τότε θα ελπίζουμε αυτοί οι άνθρωποι να είναι πραγματικά Άνθρωποι — με Α κεφαλαίο.
Σε κάθε περίπτωση, η εικόνα μιας γιαγιάς που μένει για ώρες αβοήθητη σε ένα νοσοκομειακό κρεβάτι δεν τιμά κανένα σύστημα υγείας. Και ίσως σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη ημέρα, αξίζει να θυμηθούμε ότι η γυναίκα που τιμούμε δεν είναι μόνο η μητέρα ή η σύζυγος. Είναι και η γιαγιά. Εκείνη που κάποτε ήταν γυναίκα δυνατή, μάνα, αδελφή και σύντροφος ζωής. Και η αξιοπρέπειά της δεν μπορεί να είναι διαπραγματεύσιμη.
