Έπαιξε παντού (όχι μόνο στα αθλητικά μήντια) η είδηση ότι πατέρας ποδοσφαιριστή χτύπησε τον προπονητή της αντίπαλης ομάδας. Δόθηκαν κι όλες οι λεπτομέρειες, ονόματα και διευθύνσεις. Η αστυνομία προχώρησε και στην σύλληψη του προσώπου που χτύπησε τον προπονητή…
Για μας δεν ήταν έκπληξη, το ότι σημειώθηκε το εν λόγω περιστατικό. Η ένταση που υπάρχει στην κοινωνία, μεταφέρεται και στα γήπεδα που αγωνίζονται τα παιδιά μας…
Δεν πρόκειται να κάμουμε τις δικαστές, για το πως άρχισε και πως κατέληξε το καταδικαστέο συμβάν.
Είναι θλιβερό όμως να παίρνουμε τα παιδιά μας, υποτίθεται για να αθληθούν, να ψυχαγωγηθούν για να μην είναι κολλημένα στα κινητά ή να μην μπλέξουν με άσχημες καταστάσεις και εμείς να «σκοτωνόμαστε» μεταξύ μας.
Ούτε ψυχολόγοι είμαστε, για να δώσουμε κατευθυντήριες γραμμές, πως θα συμπεριφέρεται ο καθένας. Είτε είναι προπονητής, είτε είναι γονιός.
Εκείνο που έχει σημασία, είναι να πηγαίνουν τα παιδιά μας, να παίζουν μπάλα, μπάσκετ, βόλεϊ ή να ασχολούνται με οποιοδήποτε άλλο άθλημα και να τα αφήνουμε να το απολαμβάνουν.
Να μην τα τροφοδοτούμε με «δηλητήριο», πιέζοντας τα από τόσες μικρές ηλικίες να «σκίζονται» για το αποτέλεσμα.
Αποτελεί τεράστιο ζήτημα, αλλά δεν θα το αναλύσουμε εμείς (γιατί δεν είμαστε ειδικοί), για το πόσο καταρτισμένοι είναι κάποιοι που εργοδοτούνται στις ακαδημίες, έχοντας την αρμοδιότητα να μαθαίνουν (υποτίθεται) τα μυστικά της μπάλας στα παιδιά μας
