Η ταχεία εξάπλωση της τεχνητής νοημοσύνης στους χώρους εργασίας έχει εντείνει τους φόβους των εργαζομένων για τον κίνδυνο υποκατάστασης. Νέα μελέτη από το MIT έρχεται να ενισχύσει αυτές τις ανησυχίες, αποκαλύπτοντας ότι η AI έχει τη δυνατότητα να αναλάβει σχεδόν το 12% της αμερικανικής αγοράς εργασίας — ποσοστό που αντιστοιχεί σε μισθούς ύψους έως και 1,2 τρισ. δολαρίων.
Το εργαλείο Iceberg Index
Η έρευνα στηρίζεται στον Iceberg Index, μια προσομοίωση που αποτυπώνει σε πραγματικό χρόνο το πώς 151 εκατομμύρια εργαζόμενοι αλληλεπιδρούν στην αγορά εργασίας και πώς μπορεί να τους επηρεάσει η τεχνητή νοημοσύνη. Ο δείκτης χαρτογραφεί δεκάδες χιλιάδες δεξιότητες και εκατοντάδες επαγγέλματα, αξιολογώντας με ακρίβεια τα σημεία όπου οι δυνατότητες της AI είναι ήδη ικανές να αντικαταστήσουν ανθρώπινες εργασίες.
Με υποστήριξη από τον υπερυπολογιστή Frontier, η ομάδα του MIT και του Oak Ridge National Laboratory δημιουργεί ουσιαστικά ένα «εικονικό εργαστήριο» όπου πολιτείες και οργανισμοί μπορούν να εξετάσουν σενάρια επανεκπαίδευσης, ανακατανομής πόρων και προσαρμογής πολιτικών.
Άμεση και «κρυφή» έκθεση
Στα πιο εμφανή επαγγέλματα —τεχνολογία, IT και πληροφορική— ο κίνδυνος απώλειας θέσεων εκτιμάται στα 211 δισ. δολάρια, μόλις το 2,2% του συνόλου. Όμως, η μεγάλη μάζα κινδύνου αφορά τους τομείς που συχνά παραβλέπονται: λογιστήριο, HR, γραμματειακή υποστήριξη, οικονομικές υπηρεσίες και αλυσίδες εφοδιασμού.
Συνολικά, οι ερευνητές υπολογίζουν ότι το πραγματικό «εκτεθειμένο» κομμάτι φτάνει το 1,2 τρισ. δολάρια σε μισθούς.
Αποκεντρωμένος κίνδυνος
Σε αντίθεση με την ευρέως διαδεδομένη αντίληψη ότι η AI θα επηρεάσει κυρίως τα μεγάλα αστικά κέντρα, το μοντέλο δείχνει πως ο κίνδυνος είναι κατανεμημένος σε όλες τις πολιτείες — ακόμη και σε εσωτερικές περιοχές που σπάνια μπαίνουν στη συζήτηση για την αυτοματοποίηση.
Το Project Iceberg επιτρέπει σε κάθε πολιτεία να δοκιμάσει σενάρια οικονομικού σχεδιασμού, να εντοπίσει επαγγέλματα υψηλού ρίσκου και να διαμορφώσει προγράμματα κατάρτισης πριν οι αλλαγές εμφανιστούν στην πραγματική οικονομία.
Όπως τονίζουν οι ερευνητές, στόχος δεν είναι η πρόβλεψη απολύσεων, αλλά η προσφορά ενός ρεαλιστικού εργαλείου σχεδιασμού για την εποχή της AI.
