Η κυπριακή αλιεία αντιμετωπίζει μια κρίση που δεν αφορά μόνο τη σημερινή μέρα αλλά και το ίδιο το μέλλον του επαγγέλματος. Τα αλιεύματα μειώνονται σταθερά, τα έξοδα ανεβαίνουν και οι ψαράδες αισθάνονται εγκαταλελειμμένοι. Αυτή η εικόνα αποτυπώνεται με σκληρά στοιχεία σε πρόσφατη έρευνα της Oceana, που βασίστηκε σε επιτόπιες συνεντεύξεις με 47 επαγγελματίες αλιείς σε έξι λιμάνια του νησιού.
Το 72% των ερωτηθέντων θεωρεί τη μείωση των αποθεμάτων τη μεγαλύτερη πρόκληση. Παραδοσιακά εμπορικά είδη εξαφανίζονται, ενώ οι ψαράδες συνδέουν αυτή την εξέλιξη με τη μακροχρόνια αλιευτική πίεση και την ανεπαρκή προστασία των περιοχών αναπαραγωγής. Χαρακτηριστικά αναφέρουν: «τα αλιεύματα μειώνονται γιατί η αναπαραγωγή δεν προστατεύεται». Σχεδόν καθολική (96%) είναι η δυσαρέσκεια απέναντι στα κυβερνητικά μέτρα. Οι αλιείς μιλούν για ολιγωρία στους ελέγχους, έλλειψη επιβολής κανόνων και απουσία ουσιαστικής στήριξης. Παρόλα αυτά, δεν αντιτίθενται στα μέτρα διατήρησης. Αντίθετα, το 94% στηρίζει τον περιορισμό αλιευτικών εργαλείων σε ευαίσθητους οικοτόπους και το 98% πιστεύει ότι η καλύτερη προστασία μπορεί να βελτιώσει τα αποθέματα.
Στις περιβαλλοντικές πιέσεις, το 68% αναφέρει την κλιματική αλλαγή και τα ξενικά είδη ως καθοριστικούς παράγοντες. Η αύξηση της θερμοκρασίας ευνοεί τη διείσδυση νέων ειδών, ενώ η ρύπανση επιδεινώνει τα πράγματα, σύμφωνα με το 43% των ερωτηθέντων. Η γήρανση του κλάδου αποτελεί ακόμη ένα αδιέξοδο. Το 64% των αλιέων είναι 55 ετών και άνω, ενώ μόλις το 2% βρίσκεται στην ηλικία 25-34. Επτά στους δέκα εκφράζουν ανησυχία για τη συνέχεια του επαγγέλματος. Παράλληλα, οικονομικές πιέσεις από καύσιμα, δίχτυα, ΦΠΑ και γραφειοκρατία περιορίζουν τις εργάσιμες μέρες.
Η έρευνα καταλήγει σε σαφείς συστάσεις: εφαρμογή υπαρχόντων κανόνων, συνεργασία με τους ίδιους τους ψαράδες, αποκατάσταση αποθεμάτων και μείωση γραφειοκρατίας. Χωρίς ουσιαστική αλλαγή, ο κλάδος της κυπριακής αλιείας κινδυνεύει να εξαφανιστεί.
