Αν στρέψετε το βλέμμα σας λίγο μετά τη δύση προς τα νοτιοανατολικά, ακριβώς κάτω από τον αστερισμό των Ιχθύων, θα παρατηρήσετε τον Κρόνο να ξεχωρίζει στον απογευματινό ουρανό. Αυτές τις μέρες όμως μοιάζει… άλλος πλανήτης: οι εμβληματικοί δακτύλιοί του φαίνονται να έχουν χαθεί.
Η εξήγηση είναι ότι η Γη περνά μέσα από το επίπεδο των δακτυλίων του Κρόνου, με αποτέλεσμα να τους αντικρίζουμε από το πλάι.
Επειδή το πάχος των δακτυλίων δεν ξεπερνά κατά μέσο όρο τα 100 μέτρα, είναι πρακτικά αόρατοι, ακόμη και με ισχυρά τηλεσκόπια. Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να φανεί μόνο η λεπτεπίλεπτη σκιά τους πάνω στον πλανήτη.
Το φαινόμενο αυτό, που εμφανίζεται κατά ομάδες περίπου κάθε 15 χρόνια, οφείλεται στην κλίση του άξονα περιστροφής του Κρόνου, ο οποίος σχηματίζει γωνία 26,7 μοιρών με το επίπεδο της εκλειπτικής.
Καθώς ο Κρόνος χρειάζεται σχεδόν 30 χρόνια για να ολοκληρώσει μια περιφορά γύρω από τον Ήλιο, οι δακτύλιοί του φαίνονται κατά περιόδους να πλαταίνουν, να στενεύουν ή και να εξαφανίζονται εντελώς, ανάλογα με τη γωνία παρατήρησης.
Το ίδιο φαινόμενο εμφανίστηκε και τον Μάρτιο, αλλά τότε ο Κρόνος ήταν πολύ κοντά στον Ήλιο από τη σκοπιά της Γης, με αποτέλεσμα να μη μπορεί να παρατηρηθεί.
Η τελευταία φορά που η διάβαση του επιπέδου των δακτυλίων ήταν ορατή συνέβη το 1995–1996, και η επόμενη προβλέπεται για το 2038.
Όταν ο Γαλιλαίος παρατήρησε τον Κρόνο το 1610 με το πρωτότυπο τηλεσκόπιό του, δεν κατάλαβε ότι έβλεπε δακτυλίους και υπέθεσε ότι ο πλανήτης αποτελείται από τρία σώματα. Τρία χρόνια αργότερα τα «τρία σώματα» έγιναν ένα, λόγω ευθυγράμμισης, γεγονός που τον μπέρδεψε ακόμη περισσότερο. Αργότερα πίστεψε ότι ο Κρόνος είχε «αφτιά».
Η λύση στο μυστήριο ήρθε το 1659, όταν ο Κρίστιαν Χόυχενς αναγνώρισε ότι πρόκειται για δακτυλίους που περιβάλλουν τον πλανήτη.
